Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2021

Who will resist the Antichrist?

 

 


Who will resist the Antichrist?

 PART ONE

 The called and the chosen

The question the church fathers were much concerned about, was who would face the terrible temptation of the end times and the Antichrist. Saint Gregory Palamas rightly wonders: "If only hearing and thinking of these situations cause fear, horror and awe in the souls of people and, in fact, while they are portrayed with condescension, who will endure when they actually happen?" [1]. But Saint Ephraim also confesses that the thought of the end times allowed him to feel the natural feeling of fear[2]. And he raises the same question: "Who has such a diamond soul that bravely carries all the scandals?" Who is such a person, as I described before, a man who will be called blessed by all the angels?”[3].

These questions are rhetorical and express admiration for the Christians of the end times who will stand up to the beast. The Fathers who wonder, answer the question themselves. Those who will face the Antichrist in the last days will be people fortified with a spiritual wall, with a steadfast faith, who, as proof of that, will have the Holy Presence of the only begotten Son of God in their souls. They will be people with diamond souls, worthy of the praise of the Angels[4], "holy and pious", with their hearts devoted to God without hesitation. They will fearlessly reject all the questions of the Antichrist, defying his tortures and imaginary monstrosities[5]. They will be men and women of a brave soul, a soul that can hold amid many scandals. A slight heedlessness, and he will easily be besieged and become a prisoner of the false miracles of the Antichrist[6].

It would not be unreasonable to say that all these characterizations are, at the same time, instructions to Christians about the life they must lead to remain steadfast in faith, should they be living in the time of the Antichrist. However, in other parts of their works, the Fathers give more direct and clear instructions on how we should prepare to face the temptations of the end times.

 

( excerpt from the book 

 THE TEACHING OF THE FATHERS OF THE CHURCH ABOUT THE ANTICHRIST by Dr Vasilios Tamiolakis

 translated by Nikos Angelidis )



[1] Γρηγορίου του Παλαμά, Ομιλία Δ΄, Εις το Ευαγγέλιον της Δευτέρας του Χριστού Παρουσίας και περί ευσπλαχνίας και ευποιίας, Ε.Π.Ε. 9, σελ. 112 και P.G. 151, 48, « Εἰ δὲ καὶ λεγόμενα μόνον, καὶ συγκαταβατικῶς οὕτω λεγόμενα, φρίκης καὶ δέους τὴν ψυχὴν τῶν συνετῶς ἀκουόντων πληροῖ, τίς ὑποίσει τότε τῶν πραγμάτων αὐτῶν τελουμένων; ».

[2] Εφραίμ, Λόγος εις την Παρουσίαν του Κυρίου, σελ. 114, « Ἐγώ, γὰρ, ἀδελφοὶ φιλόχριστοι καὶ τέλειοι, ἐπτοήθην ἐξ αὐτῆς τῆς μνήμης τοῦ Δράκοντος, μελετῶν εἰς ἑαυτὸν τὴν θλῖψιν τὴν μέλλουσαν ἔσεσθαι τοῖς ἀνθρώποις ἐν τοῖς καιροῖς ἐκείνοις ».

[3] Εφραίμ, Λόγος εις την Παρουσίαν του Κυρίου, σελ. 114.

[4] Εφραίμ, Λόγος εις την Παρουσίαν του Κυρίου, σελ. 112-4, « Τότε, ἀδελφοί, τίς ἆρα εὑρεθῆ τετειχισμένος καὶ μένων ἀσάλευτος, ἔχων τὸ τεκμήριον ἐν τῇ ψυχῆ, τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν τὴν ἁγίαν παρουσίαν … Τίς ἄρα ἔχων οὕτως ψυχὴν ἀδαμαντίνην… ».

[5] Βλ. Εφραίμ, Λόγος εις την Παρουσίαν του Κυρίου, σελ. 124, « Μακάριος ὁ εὑρεθεὶς πανΆγιος καὶ πάμπιστος, ὁ ἔχων αὑτοῦ τὴν καρδίαν πρὸς τὸν Θεὸν ἀδιστάκτως· ἀφόβως γὰρ ἐκκρούεται τὰς πεύσεις αὐτοῦ πάσας, καταφρονῶν καὶ τῶν βασάνων καὶ τῶν φαντασιῶν αὐτοῦ ».

[6] Βλ. Εφραίμ, Λόγος εις την Παρουσίαν του Κυρίου, σελ. 116, « Γενναίας ἔσται ψυχῆς, δυναμένης συγκρατῆσαι τὴν ἑαυτοῦ ζωὴν ἀναμέσον τῶν σκανδάλων. Ἐὰν γὰρ μικρὸν ὀλιγωρῶν εὑρεθῇ ἄνθρωπος, εὐχερῶς πολιορκεῖται καὶ γίνεται αἰχμάλωτος ἐν σημείοις τοῦ Δράκοντος καὶ πονηροῦ καὶ δολίου. Καὶ ἀσύγγνωστος ὁ τοιοῦτος εὑρίσκεται ἐν τῇ κρίσει. Αὐτοψεὶ γὰρ εὑρίσκεται, ὅτι ἐπίστευσε τῷ τυράννῳ ἑκουσίως ».

 

Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 2020

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: Να το ρισκάρουμε









ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

Να το ρισκάρουμε;



            Η δυσπιστία και διστακτικότητα απέναντι στην παγκοσμιοποίηση δεν είναι αδικαιολόγητες. Σε κάθε περίοδο της ιστορίας οι αντιδρώντες σε ένα καθεστώς είχαν την δυνατότητα να καταφύγουν σε μια άλλη περιοχή, όπου τον έλεγχο ασκούσε άλλη δύναμη. Έπί παραδείγματι, την περίοδο της Τουρκοκρατίας πολλοί Έλληνες κατέφυγαν στη Δύση ή τη Ρωσία. Τον εικοστό αιώνα οι αντίθετοι στον φασιστικό ολοκληρωτισμό του Χίτλερ κατέφευγαν στην Αμερική ή σε άλλες ελεύθερες περιοχές. Οι αντίθετοι στην κομμουνιστική τυραννία της Σοβιετικής Ένωσης κατέφευγαν στη Δυτική Ευρώπη. Οι αντιπολιτευόμενοι στο καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο κατέφευγαν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Για να έρθουμε και στα δικά μας, όσοι αντιδρούσαν στο καθεστώς των συνταγματαρχών κατέφευγαν στο Παρίσι ή σε άλλα μέρη της Ευρώπης. Μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία παρουσιάζει το εγγενές μειονέκτημα ότι δεν αφήνει περιθώρια φυγής σε όσους τυχόν αντιδράσουν στην ηγεσία της. Αν ένα ολοκληρωτικό καθεστώς επικρατήσει σε μια παγκόσμια κοινωνία, πού θα καταφύγει η αντιπολίτευση; Θα πει κάποιος ότι πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, και ότι η μελλοντική παγκοσμιοποιημένη κοινωνία θα είναι μια « ευτοπία ». Το ερώτημα είναι: Η μελέτη της ανθρώπινης ιστορίας – ας μην ασχοληθούμε σ’ αυτό το σημείο με τις προφητείες – δικαιολογεί μια τέτοια αισιοδοξία; Και, σε τελική ανάλυση, γιατί να το ρισκάρουμε; Ένα άλλο εγγενές μειονέκτημα της παγκοσμιοποίησης είναι το έλλειμμα δημοκρατίας που προϋποθέτει. Όσο πιο μικρή είναι μια κοινότητα, μια κοινωνία, τόσο πιο εύκολο είναι και να κυβερνηθεί δημοκρατικά. Όσο πιο μεγάλη γίνεται, τόσο η λειτουργία της δημοκρατίας καθίσταται δυσκολότερη. Επί παραδείγματι: Στην ελληνική κοινοβουλευτική δημοκρατία 11 εκατομμύρια Έλληνες εκπροσωπούνται στο ελληνικό κοινοβούλιο μέσω 300 βουλευτών. Στο ευρωκοινοβούλιο εκπροσωπούνται μέσω 24 ευρωβουλευτών σε ένα σύνολο 785 ευρωβουλευτών. Πόσο δημοκρατικό είναι αυτό; Σε αριθμούς σημαίνει έκπτωση της δημοκρατίας κατά 97%!









Κυριακή 5 Ιανουαρίου 2020

Γιατί ο Χριστός μας γνωστοποίησε τα σημεία των καιρών







Γιατί ο Χριστός μας γνωστοποίησε τα σημεία των καιρών

Ο ίδιος ο Κύριος στον εσχατολογικό του λόγο έδωσε το στίγμα της πορείας που θα πρέπει να ακολουθήσουν οι Χριστιανοί στο θέμα της αναμονής των εσχάτων και της εξέτασης των σημείων των καιρών: « Ἀπὸ δὲ τῆς συκῆς μάθετε τὴν παραβολήν. Ὅταν ἤδη ὁ κλάδος αὐτῆς γένηται ἁπαλός, καὶ τὰ φύλλα ἐκφύη, γινώσκετε ὅτι ἐγγὺς τὸ θέρος. Οὕτω καὶ ὑμεῖς ὅταν ἴδητε ταῦτα πάντα, γινώσκετε ὅτι ἐγγύς ἐστιν ἐπὶ θύραις ». Σε άλλο σημείο κατέκρινε τους Φαρισαίους και τους Σαδδουκαίους που δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τα σημεία των καιρών. « Ὁψίας γενομένης λέγετε, εὐδία, πυρράζει γὰρ ὁ οὐρανός, καὶ πρωΐ, σήμερον χειμών, πυρράζει γὰρ στυγνάζων ὁ οὐρανός. Ὑποκριταί, τὸ μὲν πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ γινώσκετε διακρίνειν, τὰ δὲ σημεῖα τῶν καιρῶν οὐ δύνασθε γνῶναι; ». Η εξέταση των σημείων των καιρών λοιπόν είναι επιταγή του Κυρίου. Κατά τον ιερό Χρυσόστομο, οι Ιουδαίοι « τὸ μέγιστον σφάλμα ἐσφάλησαν », ακριβώς, επειδή δεν εξέταζαν τα σημεία των καιρών. Αν εξέταζαν τα σημεία των καιρών, δεν θα είχαν απορρίψει τον Ιησού Χριστό και δεν θα επρόκειτο να προσκυνήσουν στο μέλλον τον Αντίχριστο.
Υπάρχει μια σειρά από λόγους, για τους οποίους μας δόθηκαν τα σημεία των καιρών. Κατ’ αρχήν, για να είμαστε προετοιμασμένοι, ώστε, όταν συμβαίνουν, να τηρούμε τη σωστή στάση, αλλά και για να μην τα βλέπουμε σαν παράξενα και ταραζόμαστε. Επίσης, για να γρηγορούμε· « ἵνα μὴ τῇ κραιπάλῃ καὶ τῇ μέθῃ καὶ τῇ παντοίᾳ φαντασίᾳ καὶ ἡδονῇ τοῦ βίου ἀπατηθέντες καὶ μείζονα τὰ πρόσκαιρα καὶ ἐπίγεια καὶ εὔφθαρτα νομίσαντες τῶν ἀϊδίων καὶ ἀφθάρτων καὶ ἀκηράτων ἀγαθῶν, ἀπονυστάξαντες ἐκπέσωμεν τῆς αἰωνίου ζωῆς », γράφει ο Άγιος Ιππόλυτος. Και ο Άγιος Γρηγόριος ο Μέγας, μιλώντας για την Β΄ Παρουσία, σημειώνει: « Λέω αυτά τα πράγματα, φίλτατοι, γι’ αυτό το λόγο, ώστε οι διάνοιές σας να γρηγορούν και να επαγρυπνούν, και να μην πέσουν στην αμέλεια από μια αίσθηση ασφάλειας και κοιμηθούν από την άγνοια. Ας τις κάνει ο φόβος πάντα άγρυπνες, και η εγρήγορση ας τις ενδυναμώσει στα αγαθά έργα… ». Ακόμη, η γνώση των σημείων των καιρών δόθηκε και για να μη μετακινηθούμε από την πίστη· « ἵνα κατὰ πάντα ἑδραίως ἐστὼς ὁ ἄνθρωπος καὶ ἐν μηδενὶ βαμβαίνων τῷ νοΐ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας τῷ Θεῷ πιστεῦσαι δυνηθῇ », γράφει ο Άγιος Ιππόλυτος. Η γνώση όσων πρόκειται να συμβούν θα βοηθήσει τους ανθρώπους να μείνουν σταθεροί και εδραίοι.
Κατά τον Άγιο Κύριλλο οφείλουμε να γνωρίζουμε τα σημεία της συντελείας. Και αυτό, για να μην πλανηθούμε και, περιμένοντας τον Χριστό, λατρεύσουμε τον Αντίχριστο. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η εξέταση των σημείων των καιρών. Από θεία έμπνευση και οικονομία κινήθηκαν οι Απόστολοι και ρώτησαν τον Χριστό για την Β΄ Παρουσία. Η απάντηση-προτροπή  του Κυρίου προς τους Αποστόλους: « Βλέπετε μὴ τὶς ἡμᾶς πλανήσῃ », αφορά άμεσα και τους Χριστιανούς κάθε εποχής. Και προτρέπει ο ιερός Πατήρ: « Βλέπε σύ, τίνα μὲν γέγονεν ἤδη, τίνα δὲ ἔτι λείπει, καὶ ἀσφαλίζου σεαυτόν ».
Σε άλλο σημείο του λόγου του ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων προτρέπει τους Χριστιανούς να « ασφαλίζουν » με τη γνώση των σημείων της συντελείας όχι μόνο τους εαυτούς τους αλλά και όσους βρίσκονται κοντά σε αυτούς, τους πλησίον τους. « Ἀσφάλιζε τοίνυν σεαυτόν, ἄνθρωπε. Ἔχεις τὰ σημεῖα τοῦ Ἀντιχρίστου. Καὶ μὴ μόνος μνημόνευε τούτων, ἀλλὰ καὶ ἀφθόνως πᾶσι μεταδίδου. Εἰ τέκνον ἔχεις κατὰ σάρκα, τοῦτο ἤδη νουθέτει. Καὶ εἰ διὰ κατηχήσεως ἐγέννησάς τινα, καὶ τοῦτον προασφαλίζου, ἵνα μὴ τὸν ψευδῆ δέξηται ὡς ἀληθῆ… ἀσφαλιζώμεθα ». Ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, επανειλημμένα, επισημαίνει την ανάγκη γνώσης των σημείων της συντελείας από πλευράς των Χριστιανών. Σε άλλα σημεία του έργου του διδάσκει: « Βλέπε τοίνυν σεαυτόν, ἄνθρωπε, καὶ ἀσφαλίζου τὴν ψυχήν. Διαμαρτύρεταί σε ἡ Ἐκκλησία νῦν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, προδιαλέγεταί σοι τὰ περὶ τοῦ Ἀντιχρίστου πρὶν παραγενέσθαι. Καὶ εἴτε ἐπὶ σοῦ γίνεται οὐκ οἴδαμεν, εἴτε μετὰ σε γίνεται οὐκ οἴδαμεν. Καλὸν δὲ ἐστι ταῦτα εἰδότα σε προασφαλίσασθαι » · « Ὁ δὲ τῶν ὅλων Θεὸς πάντας ὑμᾶς διαφυλάξειε, μνημονεύοντας τῶν σημείων τῆς συντελείας, καὶ ἀκαταγωνίστους ὑπὸ τοῦ Ἀντιχρίστου μένοντας. Ἔλαβες τὰ σημεῖα τοῦ μέλλοντος ἔρχεσθαι πλάνου. Ἔλαβες τὰς ἀποδείξεις τοῦ ἀληθινοῦ Χριστοῦ, τοῦ κατερχομένου φανερῶς ἐξ οὐρανῶν. Τὸν μὲν φεῦγε, τὸν ψευδῆ, τὸν δὲ προσδόκα, τὸν ἀληθινόν ».
Οι Άγιοι Ειρηναίος και Ιππόλυτος αναφέρουν και συγκεκριμένα « σημεία » που θα πρέπει να περιμένουν να δουν οι Χριστιανοί... Οι Άγιοι Ιππόλυτος και Κύριλλος Ιεροσολύμων προτρέπουν τους Χριστιανούς να εξετάζουν όλα τα σημεία των καιρών και να είναι σε εγρήγορση. Απ’ τη στιγμή που θα συμβούν όλα αυτά και θα πραγματοποιηθούν τα « σημεία », τότε οι Χριστιανοί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι το τέλος του κόσμου πλησιάζει. Μετά την εμφάνιση των σημείων, δεν θα μεσολαβήσει μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά, σύντομα, θα έρθει και η Β΄ Παρουσία…


( Απόσπασμα – χωρίς τις υποσημειώσεις – από το βιβλίο του Βασιλείου Ταμιωλάκη Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ )


Παρασκευή 19 Ιανουαρίου 2018

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ VLADIMIR SOLOVIEV



Κυκλοφόρησε το έργο του Vladimir Soloviev με τον τίτλο  Μια Μικρή Ιστορία για τον Αντίχριστο, με εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια του Βασιλείου Ταμιωλάκη. 


Το βιβλίο μπορείτε να το παραγγείλετε ΕΔΩ ( Με την επιλογή Standard Shipping το βιβλίο, συνήθως, φτάνει σε 20 ημέρες με ένα μήνα )
ή στη διεύθυνση basilperson@gmail.com



      


Η Μικρή Ιστορία για τον Αντίχριστο είναι το σημαντικότερο έργο του κορυφαίου Ρώσου φιλόσοφου, Vladimir Soloviev. Γράφτηκε στην αυγή του εικοστού αιώνα, το 1900, και θεωρείται έργο προφητικό, καθώς πολλά από τα γεγονότα που περιγράφονται σ' αυτό ως μελλοντικά πραγματοποιήθηκαν στον αιώνα που πέρασε ή πραγματοποιούνται στον αιώνα που διανύουμε.

            Ό,τι είναι για τον Dostoevsky ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής, αυτό είναι για τον Vladimir Soloviev η Μικρή Ιστορία για τον Αντίχριστο. Η πεμπτουσία της δημιουργικής του δύναμης, το διαχρονικό του μήνυμα στην ανθρωπότητα, η σημαντικότερη παρακαταθήκη του. Με τη διαφορά πως ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής διαδραματίζεται στο παρελθόν και είναι μια αλληγορία, ενώ η Μικρή Ιστορία για τον Αντίχριστο εκτυλίσσεται στο τέλος των αιώνων και εκθέτει τα γεγονότα, όπως αυτά περιγράφονται προφητικά στην Αγία Γραφή και την πατερική παράδοση.

            Η Μικρή Ιστορία για τον Αντίχριστο, γραμμένη με μυθιστορηματικό τρόπο, διαβάζεται ευχάριστα, και αποσπά αβίαστα την προσοχή του αναγνώστη, μεταφέροντάς τον στην εποχή του τέλους των καιρών. Πρόκειται για μια μοναδική σύνθεση λογοτεχνίας, φιλοσοφίας και θεολογίας. Το πρώτο, ίσως, έργο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χριστιανική φουτουριστική φαντασία. Αναμφισβήτητη πηγή όλων των έργων εσχατολογικής φαντασίας, που είναι τόσο δημοφιλή σήμερα.

            Η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει μετάφραση από τα αγγλικά της Μικρής Ιστορίας για τον Αντίχριστο αλλά και άλλων κειμένων του Soloviev που αναφέρονται στο θέμα του Αντιχρίστου και των εσχάτων. Προτάσσεται εκτενής επιστημονική εισαγωγή, απαραίτητη για την σωστή παρουσίαση του έργου. Η μετάφραση, η εισαγωγή και τα σχόλια είναι του Βασιλείου Ταμιωλάκη.



ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ



Η Σύνοδος έκλεισε μέσα σε γενική ευφορία, και ο μέγας εκλεγμένος ηγέτης δημοσίευσε ένα μανιφέστο, το οποίο άρχιζε με τα λόγια: « Έθνη του κόσμου! Σας δίνω την ειρήνη μου », και κατέληγε: « Έθνη του κόσμου! Οι υποσχέσεις εκπληρώθηκαν! Μια αιώνια παγκόσμια ειρήνη εξασφαλίστηκε. Κάθε προσπάθεια ανατροπής της θα συναντήσει μια αποφασισμένη και ακαταμάχητη αντίσταση, αφού μια δύναμη ανώτερη από όλες τις άλλες δυνάμεις, χωριστά ή όλες μαζί, είναι, τώρα, εγκαθιδρυμένη στη γη. Αυτή η ακατανίκητη και ικανή να υπερνικήσει τα πάντα δύναμη, ανήκει σε μένα, τον εξουσιοδοτημένο εκλεγμένο ηγέτη της Ευρώπης, τον Αυτοκράτορα όλων των δυνάμεών της. Διεθνής νόμος, επιτέλους, διασφάλισε την έγκριση, που τόσο καιρό έλειπε. Από τώρα και στο εξής, καμία δύναμη δεν θα τολμήσει να πει: “ Πόλεμος ”, όταν εγώ λέω: “ Ειρήνη ”! Λαοί του κόσμου, ειρήνη σε σας! ». Αυτό το μανιφέστο είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Σε όλα τα μέρη, που βρίσκονταν εκτός της Ευρώπης, ιδιαίτερα στην Αμερική, σχηματίστηκαν ισχυρά αυτοκρατορικά κόμματα, τα οποία υποχρέωσαν τις κυβερνήσεις τους να προσχωρήσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, κάτω από την υπέρτατη εξουσία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα.
Παρέμεναν, ακόμη, λίγες ανεξάρτητες φυλές και κάποια μικρά κράτη σε απομακρυσμένα μέρη της Ασίας και της Αφρικής. Όμως, ο Αυτοκράτορας μ’ ένα μικρό αλλά επίλεκτο στρατό από ρωσικά, γερμανικά, πολωνικά, ουγγρικά και τουρκικά συντάγματα, ξεκίνησε μια στρατιωτική προέλαση απ’ την Ανατολική Ασία στο Μαρόκο, και χωρίς πολλή αιματοχυσία υπέταξε όλα τα απείθαρχα κράτη. Σε όλες τις χώρες των δύο ημισφαιρίων εγκατέστησε αντιβασιλείς, που τους διάλεξε ανάμεσα στους τοπικούς αριστοκράτες, που είχαν σπουδάσει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και του ήταν πιστοί. Σ’ όλες τις ειδωλολατρικές χώρες, οι τοπικοί πληθυσμοί, υπερβολικά εντυπωσιασμένοι και γοητευμένοι απ’ την προσωπικότητά του, τον ανακήρυξαν ως τον ανώτερο Θεό τους.
Μέσα σ’ ένα μόνο χρόνο μια πραγματική παγκόσμια μοναρχία με την αληθινή και αυθεντική έννοια του όρου εγκαθιδρύθηκε. Τα σπέρματα των πολέμων καταστράφηκαν ριζικά. Ο Παγκόσμιος Σύνδεσμος της Ειρήνης συναντήθηκε για μια τελευταία φορά, και, με την εκφώνηση ενός επαινετικού πανηγυρικού προς τον Μεγάλο Ειρηνοποιό, διαλύθηκε, αφού δεν ήταν πια απαραίτητος.

Κυριακή 15 Μαΐου 2016

ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΙΝ


Απόσπασμα απ’ το υπό έκδοσιν βιβλίο « Μια Μικρή Ιστορία για τον Αντίχριστο » του Βλαδίμηρου Σολόβιεφ

εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια Βασιλείου Ταμιωλάκη
Μια νέα επιστημονικότατη έκδοση,
καρπός πολυετούς μεταφραστικής και ερευνητικής προσπάθειας!
Σύντομα στα βιβλιοπωλεία!

 

 
Απόσπασμα απ’ το κείμενο

 

« Αλλά τώρα με το νέο του βιβλίο ο Υπεράνθρωπος έφερε με το μέρος του ακόμη και κάποιους από τους προηγούμενους επικριτές και αντιπάλους του. Αυτό το βιβλίο, που γράφτηκε μετά το γεγονός στο βάραθρο, μαρτυρούσε μια μεγαλύτερη δύναμη ευφυίας, απ’ ό,τι είχε δείξει ποτέ στο παρελθόν. Ήταν ένα έργο που αγκάλιαζε τα πάντα και έλυνε κάθε πρόβλημα. Σ’ αυτό το βιβλίο ο ευγενής σεβασμός των αρχαίων παραδόσεων και συμβόλων έστεκε δίπλα δίπλα με έναν τολμηρό και πλήρη ριζοσπαστισμό στη σφαίρα των κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων. Μια απεριόριστη ελευθερία σκέψης συνδυαζόταν με την πιο βαθιά εκτίμηση προς κάθε τι μυστικιστικό. Η απόλυτη ατομοκρατία συνυπήρχε με μια ένθερμη αφοσίωση στη συλλογική ευημερία. Ο πιο υψηλός ιδεαλισμός των θεωρητικών αρχών συμπορευόταν με την απόλυτη ακρίβεια στις πρακτικές αναγκαιότητες της ζωής. Και όλα αυτά είχαν αναμιχθεί και συνενωθεί σε ένα στέρεο σώμα με τέτοια καλλιτεχνική ιδιοφυία, ώστε κάθε στοχαστής και κάθε άνδρας της δράσης, όσο μονόπλευρος και αν είχε υπάρξει στο παρελθόν, να μπορεί εύκολα να δει και να αποδεχτεί το όλο μοντέλο, απ’ τη δική του ιδιαίτερη θεώρηση, χωρίς να θυσιάζει τίποτε για την ίδια την αλήθεια, χωρίς, πραγματικά, να αίρεται πάνω απ’ το Εγώ του, χωρίς, κατ’ ουσίαν, να απαρνιέται το μονόπλευρο της θέσης του, χωρίς να διορθώνει την ανεπάρκεια των θεωρήσεων και επιθυμιών του, χωρίς να συμπληρώνει τις ελλείψεις του.

            Το θαυμάσιο βιβλίο, αμέσως, μεταφράστηκε στις γλώσσες όλων των πολιτισμένων εθνών, και πολλών από τα μη πολιτισμένα επίσης. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, χιλιάδες εφημερίδες σε όλα τα μέρη του κόσμου ήταν γεμάτες με τις διαφημίσεις των εκδοτών και τους επαίνους των κριτικών. Φτηνές εκδόσεις με πορτραίτα του συγγραφέα πωλούνταν κατά εκατομμύρια αντίτυπα, και όλος ο πολιτισμένος κόσμος – που, τώρα, ήταν, σχεδόν, όλη η Υδρόγειος – αντηχούσε τη δόξα του ασύγκριτου, του μεγάλου, του μοναδικού! Κανένας δεν ύψωσε τη φωνή του ενάντια στο βιβλίο. Για κάθε θέμα έγινε αποδεκτό από όλους ως η αποκάλυψη της πλήρους αλήθειας. Σ’ αυτό το βιβλίο, όλο το παρελθόν αντιμετωπιζόταν με όλη την οφειλόμενη δικαιοσύνη. Όλο το παρόν αξιολογούνταν με τόση αντικειμενικότητα και καθολικότητα· και το πιο ευτυχές μέλλον προσεγγιζόταν με τέτοιο πειστικό και πρακτικό τρόπο, ώστε καθένας δεν μπορούσε παρά να πει: « Εδώ, επιτέλους, έχουμε αυτό που χρειαζόμαστε. Εδώ είναι το ιδεώδες, το οποίο δεν είναι μια ουτοπία. Εδώ είναι ένα σχήμα, το οποίο δεν είναι όνειρο ». Και ο υπέροχος συγγραφέας όχι μόνο τους εντυπωσίαζε όλους, αλλά και ήταν σύμφωνος με τον καθένα, έτσι ώστε εκπληρώθηκε ο λόγος του Χριστού: “ Ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Πατρός μου καὶ οὐ λαμβάνετέ με. Ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ ἐκεῖνον λήψεσθε ”[1]. Γιατί είναι απαραίτητο να είναι σύμφωνος, για να γίνει αποδεκτός ».



Απόσπασμα απ’ την εισαγωγή

 « Πέντε είναι τα στοιχεία που ο Soloviev, όπως σημειώνει ο ίδιος, χρησιμοποίησε για τη συγγραφή της Μικρής Ιστορίας για τον Αντίχριστο.

  1. Η Αγία Γραφή.
  2. Η Παράδοση της Εκκλησίας.
  3. Τα ιστορικά δεδομένα της εποχής του.
  4. Η κοινή λογική.
  5. Η φαντασία.
                Ο Soloviev αξιοποίησε αυτά τα στοιχεία με επιτυχία και δημιούργησε ένα κείμενο συναρπαστικό και εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ο μυθιστορηματικός τρόπος γραφής που χρησιμοποιεί ο ρώσος φιλόσοφος το καθιστά εύληπτο και προσιτό, ακόμη και στον πιο απλό αναγνώστη. Είναι σοφά γραμμένο και, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, σε πληροφορεί και σε προβληματίζει. Ο Soloviev κατορθώνει σε λίγες σελίδες ό,τι άλλοι δεν επιτυγχάνουν με σειρές βιβλίων.
                Ο Soloviev συνελάμβανε τα μηνύματα του καιρού του. Είχε διορατικότητα. Οι προβλέψεις του για τις εξελίξεις στις διάφορες χριστιανικές ομολογίες, στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, στο κοινωνικό γίγνεσθαι, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Η ψυχογραφία του Αντιχρίστου είναι πολύ επιτυχημένη. Η υπερηφάνεια του « θηρίου », ο φθόνος και το μίσος του προς τον Ιησού Χριστό περιγράφονται παραστατικότατα ».










[1] Ιω. 5,43.